κάλεσμα αποξένωσης

Ένα αγκάθι παραμένει
      Εκεί που κανείς δεν φθάνει
      Το νου και την ψυχή να μονιάζει
Ένα αγκάθι μοναχό
     Να θυμίζει το τριαντάφυλλο
     Το οποίο κάποτε προστάτευε
Θαρρείς πως στην άκρη του
Έχει το αίμα εκείνου
Που τα έβαλε μαζί του
Και του χάρισε την μοναξιά,
Την μονάκριβή του…

Είθε να μην αναζητήσω άλλα αγκάθια
    Ούτε ροδοπέταλα, ούτε φύλλα
Το ένα καλύτερο απ’ το τίποτα
Και τα πολλά εχθρός της ομορφιάς,
    Της ιδιαιτερότητας.

Μα κάτι ανασαλεύει,
    Το αγκάθι με τρυπάει
    Και κάτι σαν ουρλιαχτό…γλυκό ξυπνάει.

Η παλιά ξεθωριασμένη θύμηση του τριαντάφυλλου καίει.

(Το αγκάθι ως τον χαμένο εαυτό ή
Τα αγκάθια ως αυτούς που νοιώθουν ίδιοι.)

ευαισθησίες

Είπαν πως: "θρηνώ σαν τον κατάδικο,  πάνω απ' την στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο" (βλ. Τρύπες)
...μα ο δικός μου ο παράδεισος είναι ευαίσθητος...
σαν ένα καλοβρασμένο μπρόκολλο...
σκέψου τι θα γίνει αν προσπαθήσεις να βγάλεις την στάχτη πάνω από ένα καλοβρασμένο μπρόκολλο...

αντίθεση και αναδρομή

κλείνεις τα μάτια...
να μην αφήσεις τις εικόνες του χθές
να ξεθωριάσουν - να πεθάνουν

άνοιξε τα μάτια...
να δεις το σήμερα και
να ζωγραφίσεις τις εικόνες
του αυριανού χθες.