Δεκεμβριανή πανσέληνος

Ξύπνησε με ταχυπαλμία...

Δεν μπορούσε να του κολλήσει ύπνος έκτοτε...

Σηκώθηκε, ύστερα από λίγο,
αλλά δεν άναψε κανένα φώς.
Τα μάτια του είχαν συνηθίσει στο σκοτάδι
και η λάμψη απ' το περίπου ολόγιωμο φεγγάρι,
που είχε νικήσει την συννεφιά εκείνη την νυχτιά,
ήταν αρκετή για να ζωντανέψει τις σκιές
της μέχρι τότε μη οικείας κατοικίας.

Έτσι ανακατεύτηκε και αυτός με τις σκιές
και ένοιωσε ζεστά...

"...θα σταματήσω για λίγο τα ταξίδια
σε άστρα και πελάγη μακρυνά...
θα ξεπεζέψω απ'το σκαθάρι μου
και θα μείνω μαζί σας έστω και για λίγο..."
είπε στις σκιές αποφασιστικά μα γελαστά
και ένιοωσε να τον αγκαλιάζουν και να τον φιλούν
καμμιά ντουζίνα θηλυκά...

...μα ήταν μονάχα οι σκιές που τον καλωσορίζανε...

...το επόμενο βράδυ δεν ήταν πια εκεί...

Δυο για την Place des Vosges

Καθώς έβγαινε απ' το δωμάτιο,
σκέφτηκε αν πήρε τα τσιγάρα μαζί του
και άρχισε μάταια να ψάχνει τις άδειες
τσέπες του παλτού του...rien...

Μόνο τότε συνειδητοποίησε
πως ποτέ του δεν κάπνιζε,
ενεργητικά τουλάχιστον.
Έτσι, κλείνοντας την πόρτα πίσω του,
κάλεσε το ασανσέρ.

Καθώς έκλεινε την πόρτα
- με το νούμερο 11 - πίσω του,
σκέφτηκε αν πήρε το καπέλο του
και άρχισε να ψηλαφίζει
την καζανοκεφαλή του.

Μόνο τότε θυμήθηκε
πως δεν του αρέσει να φορά καπέλο,
όχι τόσο από στυλιστική άποψη
όσο για να διατηρήσει τ' αραιά
και αδύναμα πλέον μαλλιά του...vieillissement...
Έτσι στρίβοντας προς τα δεξιά
- 90 μοίρες περίπου -
είδε την πόρτα του ασανσέρ ν'ανοίγει

Καθώς η πόρτα του ασανσέρ είχε μισανοίξει
και κοίταξε προς τον καθρέφτη,
είδε τον εαυτό του να φεύγει βιαστικά προς τις σκάλες.
Λίγο τον ένοιαξε και πατώντας το αντίστοιχο κουμπί
σκέφτηκε πως θα τον ξανάβρει στο ισόγειο...

Καθώς έκλεινε η πόρτα
"a bientot" φώναξε γελώντας...

ελευθερία;...ίσως...εξεζητημένη...είναι περίεργα πάντως εκεί έξω...

...απόσταση...άπωση...

Με μια λεπίδα να κόβει τον χώρο
να θρυμματίζει τον κύκλο
μιας αρρωστημένης εγκρατούς απομόνωσης

Είδε...

Βρώμικα νύχια σε χτυπημένα δάχτυλα
χεριού μιας πρώιμης γυναίκας - ενός παιδιού
Και ένα χαμόγελο να λείπει από ένα στόμα
που ικετεύει κάποιον τύραννο για λιγότερο πόνο

Απήλαυσε...

Ασημένιες πινελιές σ' έναν καμβά φτιαγμένο
από ευαίσθητη σάρκα
και τον πόνο...σαν δημιουργό ενός ψηφιδωτού
αναγκαστικής ηδονής - ανέχειας - πόθου - επιβίωσης

Άκουσε και ένοιωσε...

Γουργουρητό ικανοποίησης για ένα δάγκωμα στα χείλη,
για ένα άγγιγμα της γλώσσας σε ξένο ουρανίσκο



Και ο χρόνος απαράλλακτος...ακριβής...δίκαιος

Κυνήγι ηδονής με ένα σώμα που ευχαριστιέται ν'
ανταλάσσεται με ακριβό αντίτιμο
Μάτια μελιά - υπό γωνία χρυσά -
που κρύβουν μια άβυσσο από πληγές
ξεβγαλμένη με αλκοόλ - έτσι για την
αποφυγή περαιτέρω μολύνσεως
Χείλια μεγάλα σαρκώδη - ικανά για πλήρη ικανοποίηση -
που φέρουν γεύσεις ανάκατες από φθηνό κονιάκ,
τυποποιημένα τσιγάρα
...και χολή...
για ένα όνειρο που έσπασε σαν σαπουνόφουσκα
από το πρώτο κιόλας άγγιγμα μιας δροσερής αύρας

Και αυτός στεκόταν εκεί,
αποσβολωμένος, θεατής,
μπροστά σε μία ακόμα απόφαση,
μπροστά σ'ένα ακόμα αδιέξοδο...

...και όμως δραπέτευσε...

...έφερε πάντα την λεπίδα/ελπίδα μαζί του...